Hoşçakal… Ahmet İncel’in ardından

Nilgün STAUCH

HOṢCAKAL ….

Ağlasam sesimi duyar mısınız
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz
Gözyaşlarıma ellerinizle?
Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu.
Bu derde düşmeden önce.
Bir yer var biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım duyuyorum; Anlatamıyorum. Orhan Veli KANIK dizeleri yazmıṣ…

HOṢCAKAL DOST, ARKADAṢ, MENTOR ve GÜZEL İNSAN…
ölüm, ölüm
tek tek yok oluşların öyküsü el çekmedi senden…
daha öykünü tamamlamamıştın…
Değerli insan
son kez yüreğine eğilip sana yazıyorum.
Yoksun işte.
Cümlelerin bile değişti sensizliğin vurgun saatlerinde.
Her şey anlamsız, her şey kapkaranlık…

”İsraf etmeyin; Yaşamı , zamanı , sevgiyi , saygıyı …” ve en çok da iyi niyeti.
Ne güzel de yazmıştın..
Bak hayat pamuk ipliği gibi…
Ölüm bir nefes kadar yakın ve bir o kadar da uzak.

Gezmeyi, dünyaları fethetmeyi, yazmayı, insanları sevmeyi seviyordun…
Yolculuğunu yolculukta tamamladın.
Kelimeler kifayetsiz…

Hani bana yazdığın Hayat Hikayesi Romanını okutacaktın…
Hani bana haber yazma üslubunun püf noktalarını öğretecektin…
Hani bana bu yolda Mentor olacaktın…

Kim ne derse desin pamuk ipliğine bağlı hayatımız.
Bir an gelir, kopar pamuk ipliğimiz.
Onun için pamuk ipliğine bağlı bu hayatta birbirimizi üzmemeli,
birbirimizi kırmamalı,
birbirimizin gönlünü hoş etmeliyiz.
Oysa hayat, her bölümünde ayrı bir hikayenin döndüğü neşeli bir dizi değil
Unutmak zaman ister demiṣtin, yanılmıṣsın. Zaman değil yürek istiyormuṣ
O da sende kaldı…
Yolculuğun yolculukta tamamlandı…

Iṣıklarda uyu… Ahmet İncel

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir